RHP - Roman House Productions

Ter Haar volgde een aantal honden gedurende zeven jaar en testte ze met tussenpozen op de kwaliteit van hun gehoor. Uit het onderzoek kwam onder andere naar voren dat honden net als mensen vaak lijden aan oudersdomsslechthorendheid, waarbij ze eerst de hoge en daarna de lage tonen 'kwijtraken'. Bij leeftijdgerelateerd gehoorverlies is een deel van de haar- en zenuwcellen verloren gegaan. Trillingen in de vloeistof van het binnenoor leiden dan niet altijd meer tot het opwekken van elektriciteit. Met een operatief ingebracht hoortoestel slaagde Ter Haar erin de trillingen van de binnenoorvloeistof te versterken, waardoor meer elektriciteit wordt opgewekt en de hersenen het geluid weer gewaarworden.

Beter gehoor

De paar honden waarbij Ter Haar het hoortoestel uitprobeerde, hadden allen na afloop een beter gehoor. Ter Haar noemt deze eerste resultaten hoopvol. Het grootste gedeelte van het implantaat wordt onzichtbaar weggewerkt onder de huid en in het middenoor. Het batterijgedeelte moet je gemakkelijk kunnen bereiken en zit nu dus als een 'dekseltje' op de huid.

Mogelijkheden voor eigenaren met slechthorende honden

Het gebruik van klassieke hoortoestellen is tot nu toe bij de hond niet erg succesvol gebleken. Dit was reden om te zoeken naar andere mogelijkheden. Dat dit via een operatie ingebrachte hoortoestel blijkt te werken is op zich goed nieuws, maar niet alle honden met doofheid zullen baat hebben bij dit implantaat. Eerst zal bij een patiënt (slechthorende of dove hond) uitgezocht moeten worden van welke vorm van doofheid sprake is en hoe ernstig het gehoorverlies is. Deze onderzoeken (scan van de midden- en binnen-oren en een elektrofysiologische gehoortest, BERA) kunnen plaatsvinden op de universiteitskliniek van de Universiteit Utrecht.

 Samenwerking met humane geneeskunde

Een humaan KNO-arts van het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen hielp bij het ontwikkelen van de operatietechniek bij honden. Daarnaast is tijdens het onderzoek samengewerkt met humane KNO-artsen van het UMC Utrecht. Het onderzoek van Gert ter Haar past binnen het 'one-health-principle' van de Universiteit Utrecht. Dat principe gaat ervan uit dat de (dier)geneeskundige beroepsgroepen nauw moeten samenwerken in het voorkómen van ziekten die bij meerdere species, inclusief de mens, optreden. Ook de zorg en behandeling van die ziekten vallen onder dit principe.